De zeepbellen van illusies & identiteit, de scheiding tussen binnen + buiten, innerlijk & uiterlijk en bewegend & stilstaand beeld is als een schuimbad vol, waar koud + warm even zulke illusies zijn als nat & droog….
“Een huiskamer op verschillende niveaus”
Een over-zicht EN in-zicht dat zo’n enorme vol-ledigheid lijkt te suggeren dat de +/- 250 x 36 afbeeldingen in veelheid het hoofd doen duizelen. Echter, is het wel die hoeveelheid of is het ook de afmeting van het beeld?? Of wordt de onvoorstelbaarheid die tot de duizeling leidt door de inhoud van het beeld veroorzaakt??? De rudimentair kale ruimte waarin de overvolle ruimtes getoond worden lijkt in niets op dat wat het laat zien lijkt het….
Echter, ook hier bedriegt schijn: de haast tot een essentie teruggebrachte ”woonruimte” in ECHO.BASE waar Jaap Pieters voor tien dagen zijn intrek in lijkt te hebben genomen gaat op meerdere niveau’s een wisselwerking met het getoonde aan. Naast de gecondenseerde blik door het haast metafysische venster in de vorm van een projectiescherm waar de bezoeker AF + TOE op onregelmatige momenten mee kan kijken uit Jaap’s woning in de Amsterdamsche Volkswijk ‘de Pijp’, is er ook een gefixeerde blik van uit zijn leefruimte.
In alle gevallen strijden illusie, formaat, realiteit & voorstellingsvermogen, afmetingen & schaal om de aandacht van de toeschouwer & soms lijken deze contrasten als zeepbellen uiteen te spatten (als in zijn super-8 film “Schuimschrobben” 3’20 min 1995 geen geluid). Als blijkt dat toch alles weer een is & naar elkaar verwijst. Een gecondenseerde zeepbel van intimiteit of een reeks (af)beeldingen die de toeschouwer/bezoeker buitensluiten???
Amsterdam, 04032009