Echo.Base ...announcements...

1. 28/02/2009, Foam.Lab, the first gathering
Echo.Base wordt omgetoverd in een laboratorium. De deelnemende kunstenaars nemen het publiek bij de hand en vertellen hun over schuim. Op een bepaald moment vindt er een performance plaats. Een foam.professor en een assistente tonen een experiment en stellen zich vele wetenschappelijke en fictieve vragen over schuim.

2. 28/03/2009, ça, a labtest by Eve Bonneau. Performance.
Eve Bonneau bracht twee weken door in Echo.Base met onderzoek naar de fragiele toestand van de performer -acteur of danser- wanneer die schijnbaar niets om handen heeft. Van uit een intense fase van luisteroefeningen, luisteren naar wat er om hem/haar heen gebeurt, brengt Eve de deelnemers aan haar onderzoek, tot een handeling die de performer zelf als het ware overvalt. Ondanks de doorgedreven observatie fase, komt de handeling als reactie op het geobserveerde, uit een onverwachte hoek. Aan het eind van deze twee weken, werden voor het publiek enkele van de oefeningen uitgevoerd en was er een los gesprek tussen Eve, de performers en het publiek. Sommige oefeningen waren ook voor het publiek open voor deelname.

3. 29/03/2009, Foam.Seminar door Bart Buseyne, Luk Mutsaert & Pat Bruggeman.
Een filosoof, een wijsgerig antropoloog werkende als "urban planner" en een chemicus/filosoof ontwikkelen op een ludieke en speelse manier seminaries naar aanleiding van het boek "Schuim", van Peter Sloterdijk. Dit boek is één der inspiratiebronnen van het project.
Dit schuimseminarie gebeurde in samenwerking met een leesgroep die eerder al de eerste twee boeken onderhanden had genomen en dus belangrijke informatie als inleiding kon delen. Het ging er steeds speels aan toe, met bij voorbeeld een chemie experiment voor de productie van schuimvulkanen, filosofische animatie filmpjes, beeldmateriaal van de koffietafel lectuur, foto’s, … . Ook het publiek kon actief deelnemen aan experimenten.

4. 11/04/2009, Performance, SPEL D, door Wannes Goetschalckx & Ruben Kindermans.
Beeldende kunstenaars Wannes Goetschalckx & Ruben Kindermans vonden met hun serie spelen een stopplaats in het schuimonderzoek van Echo.Base.
Ze bliezen talloze transparante ballonnen op zodat de hele ruimte van Echo.Base ermee bedekt werd. Alsof er een groot schuimtapijt gespreid was doorheen de ruimte.
Vanuit deze situatie ontwikkelen ze een spel, waar het publiek van nabij getuige is.

5. 16/04/2009 tot 26/04/2009, tentoonstelling, Jaap Pieters.
De Nederlandse kunstenaar Jaap Pieters stelde ongeveer 200 contactafdrukken tentoon, in de laatste periode voor de rechte lijn naar het final event.  Met hun telkens 36 foto’s op A4 vellen, over de ganse lengte van de 4 muren van de Echo.Base kelder gehangen, omgaven zij de bezoeker met een overvloed aan informatie en details. Hij projecteerde ook enkele super8 films. De deelname van Jaap Pieters aan het schuimproject, was een samenwerking met De Academie voor Beeldende Kunsten en het Muhka_Media. Jaap Pieters foto’s  tonen zijn eigen huis, waar hij onophoudelijk restanten uit zijn dagelijkse routine verzamelt, maar ook kranten, boeken, super8 films die hij schiet uit het raam van zijn huis, muziek, … Het huis is zo vol dat het er praktisch onmogelijk is om te leven. De foto’s laten zien hoe stapels groeien, stof accumuleren, eroderen, soms verdwijnen en in het omringende stof een lege plek laten, … De super8 films van Jaap documenteren de kwetsbare bewoners van de wijk, met de bijnaam "De Pijp" in Amsterdam. De relatie die hij met hen opbouwt, - enkele daklozen, andere sociale verschoppelingen, of anders-gemarginaliseerd is noch koel, noch betrokken. Hij tracht met gebruik van de zachte aard van de super8 afbeelding hun kwetsbaarheid te registreren, zonder deze buren van hun stuk te brengen.

Samenwerking met:
23/04/2009: Lezing Jaap Pieters, Academie
24/04/2009: Muhka_Media, filmvoorstelling, super8-films van Jaap Pieters.

6. 26/04/2009, Foam.Seminar door Bart Buseyne, Pat Bruggeman & Luk Mutsaert.

7. 23/05/2009, Foam.Seminar @ De Groene Waterman (boekhandel, Wolstraat).

Tijdens hun Maand van de filosofie organiseerden we in de boekenwinkel zélf een foam.seminarie nalv het verschijnen van de Nederlandse vertaling van het boek “Schuim” van Peter Sloterdijk.

HET FINALE EVENT: foam.labOrint.

De hele ruimte van Echo.Base werd omgetoverd tot een schuim.labOrint.

Door: Evelien Wouters, Kim-Lien Desault, Christoffel Hendrickx & Sara Schelkens, Bart Buseyne, Pat Bruggeman & Luk Mutsaert, Wannes Goetschalckx & Ruben Kindermans, Florent Delval, Maria Lucia, Monica Miranda, Eve Bonneau, Jaap Pieters, Michiel Reynaert, Anne Dekerk & Simon Williams.

Performance-Installatie/Expo: 4/06/2009 tot 5/07/2009, telkens van donderdag tot en met zondag tussen 14 en 17uur geopend voor het publiek.
Performances: 26/06/2009, 27/06/2009, 03/07/2009, 04/07/2009.

Voor een blik op de performance-installatie kun je terecht onze website op :
http://www.echobase.be/labOrint/foamlab.php 



Beschrijving van de werken in het finale event.

Opening, 4 juni 2009 in samen werking met “Antwerp Artwalk”.
Simultaan worden schuimvideo’s van Michiel Reynaert, Anne Dekerk, Simon Williams getoond op een event van OXOT.

Door alles heen verwerkt, werd een video document geprojecteerd van een performance die in de loop van de zes maanden Foam.Lab plaatsvond. Het betreft een hoofdstuk in de serie spelen van het duo Wannes Goetschalckx & Ruben Kindermans: Spel D. Hun uiterst geconcentreerd spelengagement contrasteert met de futiele materialen die ze voor hun zelf ontwerpen spel gebruikten: een massa transparante ballonnen, die perfect schuim verbeelden; dozen zonder bodem; de wind die ze door het wapperen met triplex platen doen waaien, om de ballonnen volgens de regels van het spel te verplaatsen,… . Video-Projectie op transparant scherm doorheen de ruimte.

“Bad End”, Christoffel Hendrickx en Sara Schelkens realiseerden een sculptuur. Zij ontwikkelde het materiaal voor de sculptuur, zodat deze kon worden opgelost in een bad water en daarbij schuimde als een bruistablet. De experimenten met verschillende materialen en mengsels namen enkele weken in beslag, eerst op schaal en vervolgens in een levensgrote mal van Sara Schelkens eigen lichaam. Op een performance avond werd het beeld, gezeten in een bad, onder de douche gezet. Deze loste dan op en veranderde in een hevig bruisende massa. “Bad End” herinneren daarmee aan zijn eigen maakproces  en de fragiliteit van deze creatie. Daarvoor schreef Christoffel ook een tekst die als voice of tijdens de performance te horen was en later getransformeerd werd om bij de restanten te passen. De dikke schuimkraag die overbleef in het bad, aan het einde van de voorstelling, was nog te zien voor de verdere duur van de tentoonstelling, samen met een video van de performance.
Installatie + Performance.



“Witness Archive”, Kim-Lien Desault zette alle deelnemers van het foam.laborint, in een schema van getuigen en object. Elke kunstenaar moest een andere deelnemer observeren en was zelf onderwerp van observatie van een andere deelnemer, tijdens het proces van het Schuim.Lab. Ieder koos zijn eigen manier om observaties te verzamelen en zijn getuigenis te registreren. Het idee was om een levend archief te creëren. Elke kunstenaar kan gecontacteerd worden door het publiek via de telefoon om op afspraak ter getuigenis geroepen te worden. 

p instigatie van Echo.Base bezocht een delegatie van de Schuim.Labbers het Mundaneum van Paul Otlet. Florent Delval werkte een protocol uit voor observatie tijdens dit bezoek. Zijn protocol onderzocht het idee van schuim als een gedachte figuur in het proces van de waarneming. (Het Mundaneum was een soort van internet avant la lettre, zelfs voordat computers bestonden. Het was bedoeld als een documentatie- en referentie-instrument voor het geheel van menselijke kennis, voortdurend bijgewerkt door haar gebruikers.
Multimediaal: installatie, foto’s, telefoon, performances, … .

Het werk van Monica Miranda importeerde voor het final event een woonkamer naar de kelder van Echo.Base. Op zich was dit een voorbeeld van de besmettings fenomenen die we tussen de kunstenaars wilden op gang brengen, namelijk als referentie naar de tentoonstelling van Jaap Pieters. Centraal in de woonkamer stond een TV met een fragment uit een speelfilm getiteld “The Network”. Los van de commentaar van de film op de invloed van de media op ons realiteitsbeeld, dat in het fragment slecht onderhuids speelt, was in diz scene een personage te zien, een nieuwsanker dat op extatische manier een creatieve omgang met het massamedium TV in de huiskamers van de kijkers teweeg brengt. Die ecstatische creativiteit is precies een van de grond thema’s van het boek Schuim. In de woonkamer waren ook een tiental aquaria opgenomen, afkomstig uit vroeger werk van Maria Lucia, een andere deelnemer aan het schuimlab, die zelf het onderzoek verderzette dat ze met die aquaria had aangevangen. Installatie, woonkamer, aquaria, video.

Daarnaast toonde Evelien Wouters video’s die, naar het voorbeeld van de roman “L’écume des jours”, de resten van het leven in scène zetten. Het zijn beelden van koffiedik dat opschuimt bij het koffiezetten, zeepresten die wegspoelen in de wasbak, … Ze nodigen de kijker uit tot een enigszins meditatieve houding over besmetting en vervloeiing.
Schuimconstructie met 4 TV’s.

Verder was er een scenografie van Maria Lucia te zien. Ze combineerde videobeeld, licht en sculptuur, om een omgeving te creëren waarin een schuim.laborint gefantaseerd kon worden door de bezoeker. Die kon zich midden in de scenografie begeven, tussen cleane, witte plastic wanden en verwrongen vormen uit hetzelfde materiaal, die de ruimte van buiten af leken binnen te dringen als een soort ruimte tussen schuimbellen. De video refereerde letterlijk naar schuim als overproductie en industriële contaminatie van de natuur. In deze scenografie vond tijdens de opening en ook halverwege de tentoonstellingsperiode een performance plaats door Maria Lucia zelf. De fragiliteit van naakte verstilde lichamen werd daarin gecontrasteerd met de frenesie van de video. De lichamen leken door de scenografie tegelijk opgeslokt en geborgen. Met geluidsomgeving van Simon Williams.
Sculptuur, scenografie, installatie + performance.

Florent Delval maakte de eerste stappen van een fictieve documentaire over een “Foam.Interface”. Hij ontwierp een folder waarin een designhuis zichzelf voorstelt als de uitvinder van een Human-Computer interface op basis van schuim. Folder.

Simon Williams, Anne Dekerk & Michiel Reynaert.
Een schuim.professor en een labo-assistente doen experimenten met schuim en met elkaar. Ze verblijft in een bubble, een caravan, de schuim.professor geeft haar opdrachten van op afstand. Video’s+ performance (schuimdialogen met het publiek).